...piscopia...

MEZUN

2010-06-04T09:08:00.000-07:00

Her gün baktığın deniz daha bir mavi, her gün gittiğim yol daha bir çekilebilir...
Daha geçen ay şikayet ettiğim yorucu kalabalık en caf caflı mevsiminde huzurlu bir eğlence. Hey yer daha bir yeşil, daha bir sarı, daha bir pembe, daha bir gökkuşağı...
son sınavlar geçmek bilmez, çalışılmak bile istenmez ama o masa başında oturmak, sabahlamak ve bir yudum sıçtın mavisini seyre dalmak sabahın beşinde bir bardak zift gibi kahve eşliğinde. Her gün geç kalsan, derse alınmasan bile okula gitmek, geç kalışına türlü haklı bahaneler türetmek ve bahanelerini kendin ile benimsemek ve hiç bir gün adam gibi kahvaltı yapamamak ama bu ritüelinle gurur bile duymak zaman zaman...
Geçen her gün, her hafta planlarının zamansızca değişkenliği ile rüzgarına kapılmak hayatın, düzensizliğinin tadını son kırıntısına kadar kabından sıyırırken yarını düşünüp bir düzen üflemek iki dudak arasından her gün ne de sıradan. En uzak planının yarın akşam olması ve yarın akşamın planının sıkça bir başka akşama ya da belki sabaha uyarlanabilirliğinin dayanılmaz çekiciliğini, kamu ya da özelin kural ve çalışma saatlerine takas edecek olmanın tüzel bilinci...bol kakaolu acı çikolata. Alerjim varmış gizliden meğer.
Akşama yenen bir paket bisküvinin de, esnaf lokantasındaki zeytinyağlı taze fasulyenin de akşam yemeğin olabilmesi; hayati ihtiyaçlara harcanacak üç kuruşun hesabı yapılırken bir gecede iki katının dostlarla edilecek iki kafa çatı olan mekana verilebilmesi...
Kafana estiğinde otobüse atlayıp arkadaşların yanına gidilebilmesi ve iki geyikle zihni daraltan kül bulutlarının temizlenebilmesi, gece olunca son otobüsün kaçırılabilmesi ve hep birlikte eve yürünmesi...
Şimdi boğazıma oturan nicesi; mezun olmanın hiç huzur vermeyen bilinci, velvelesi...İstanbul ayrı güzel bugün, ayrı sıkıntılı... P...menk diye küfredesim geliyor hiç huyum olmadığı halde, "neden bu kadar yakışıklısın be adam ve neden böylesine burnu büyük?" var git başımdan, olmayan işim başımdan aşkın artık, mezunum ben ve şimdi sana belki elveda...belki merhaba.
Elbet bulursam gönlüme göre daha güzelini senden, beni daha çok sevecek, açarım yelkenlerimi o yana...kim bilir.
Duydun mu? Ben mezun oldum. Boğazımdaki düğümü çözüp atsak ya...

Daymare

2010-05-09T13:05:00.000-07:00

we share dreams, not a dream, that may or not come true...but still we like to dream as if trying to touch a tree on the edge of a hill...its too high, too sharp the stones under the feet and to steep is the hill...we dream of a scream in silence, a drop for a flight; wings of air would carry us away...we dream of aways sometimes, to go there with the nearbys...we dream of realities in the siluettes of flies, dream of fighting the daymares that we bid ties ...

mengenekon

2009-09-28T09:54:00.000-07:00

Bildiğim ağırlığında ezilen boynum
Açık bir yakadan süzüle dursun
Bir düğme sıkar boğazımı
Ve bir kumaştan boyun bağı.
Elim uzanamazken gevşetmeye yakamı
Diziliverir aklıma görülenler
Bir de düşler, sesler ve düşünceler
Sıkar bir mengene gibi
Suyunu çıkarır da aklımın
Sessiz kalır ben hep susarım.

yaz şiiri!

2009-07-28T02:55:00.000-07:00

hayat
biraz nuri iyem biraz salvador dali,
biraz seda sayan biraz nihat doğan,
biraz banu alkan biraz einstein,
biraz luc besson biraz nuri bilge ceylan,
biraz deniz baykal biraz tayyip erdoğan,
biraz yiğit özgür biraz umut sarıkaya,
biraz taffarel biraz michael jordan,
biraz sineklerin tanrısı biraz mercan adası,
biraz ağustos böceği biraz karınca,
biraz özlem hoca biraz dilek hoca,
biraz AC biraz DC,
biraz rakı biraz su,
biraz peynir biraz dondurma,
biraz ben, biraz sen biraz biz siz onlar,
biraz cennet-cehennem biraz karma,
biraz mantık ve de bolca sapıtma...

Ahırkapı Şenlikleri

2009-05-06T08:35:00.000-07:00

Çingenelik bu milletin ruhunda var.
Boşuna değil boylardan beri göç var hamurumuzda; hep bir hareketlilik, hep bir kıpırtı isteği.Bu gece içten içe nasıl kaynayan bir halk olduğumuzu izledim bizzat ben içeriden kaynayarak.Kıpırdamadan durmak mı? kesinlikle imkansız...

Kapı gıcırtısında bile oynamak tabiri vardır ya, bu geceye hitaben söylense tencere kapak deyimi yerine oturur sanırım.Sağlı sollu davullar zurnalar, her davul zurnayı saran rengarenk gençli yaşlılı oynak bir topluluk, hedi bunları geçtim, davulların on metre ötesinde rüzgarın taşıdığı ritme zıplayıp oynayan kendinden geçmiş ayrı bir grup...Davulun parasını veren zurnayı öttürmüyor, yok öyle bir şey! Para senin paran belki ama müziği kesene atamıyorsun.Düşünsenize siz hiç tanımadığınız onca insan 10 dakika göbek atabilsin diye şov yapan bir davulcuya para payılır mıydınız? Eğer yok artık ne enayilik diyorsanız bu gece burada olan insanların çoğuna sataşmaktasınız.Ahırkapıda deyim yerindeyse herkes enayi bu akşam,herkes kardeş,arkadaş,dost,akran.Senin benim ölüvermiş de sanki kiminse kimin hepsi bizim tahta geçmiş tek gecelik.Öyle bir ortam yani.

Alana ulaşımdan daha eğlence başlıyor.Biz Beşiktaş tarafından ulaşmaya çalışan grup ufak bir süprizle başladık geceye.Kaza nedenile sefer yapamayan tramvay ulaşımda oldukça sıkıntı yarattı.Yürüsen bir dert, öğrenci bütçesine taksi ayrı dert.O güzergahta otobüslerin olmaması ise bambaşka bir dert.Kaldık mı Kabataş'ta?Hayır yanlış tahmin, kalmadık.Tramvayda az önce tıkış tepiş duran onca insan şimdi yollarda, birbiri ardına Eminönü'ne doğru yürüyor.Taksiler vızır vızır geçiyor ama çeviremiyorsun çünkü heps zaten Ahırkapı yolcularıyla dolu.Vazgeçip geri dönen yok, yön belli er ya da geç gidilecek bu şenliğe.Madem koyulmuşuz yola, ilk istikamet küçük bir bakkal, ver amca bakalım iki çiğdem oradan yol boyu çitleyelim de keyifler daha bir şenlensin.

Eminönü'ne vardık, biz varana kadar taksiciler uyanıvermiş, çakallık diz boyu, kişi başı 5 tl istiyorlar toplamda 5 tl tutan yola.Çingene pazarına gidiyoruz ya herkeste bir çingenelik var bu gece.Yanımızda az evvel yürüyen çıtı pıtı iki hukuk öğrencisi(sonra tanışıp öğrendik) fiyatı duyunca cıngar çıkarıyorlar."Olur mu öyle şey dayı sen kimi kazıklıyorsun!Binmeyin abicim ablacım yol zaten 5 tllik, gelin yürüyelim ne kaldı ki şurdan şuraya!" İşin garibi o abi ve ablalar dinliyor bu kızları, biz ve tüm onlar iki dakika evvel vaka-i ahırkapiye durumundan arkadaş olduğumuz hukukçuların peşine takılıp yürümeye başlıyoruz.Taksici kaçan kısmetlerin ardından bağırıyor "gel abla 15e götürürüm gel!" .Abla hukukçu bir hışımla dönüyor; "ne onbeşi beee kimi kazıklıyorsun dayı senn beleşe versen gelmem!" Cidden gitmezdi de...
Yarı yolda yorulan kafilenin bir kısmı gruplar oluşturup normal fiyata götüren taksilere anlaşıp biniyor.Şenlikler bu sene sahile çekilmiş, Yol boyu sağlı sollu yürüyenler görünüyor.Herkes bildiğin üniversite öğrecisi ya da memur çalışan kıvamında.Girişe yaklaştıkça ortam değişiyor.Şimdi ortaya bir koli birayı kapıp gelmiş yurdum işportacıları kara borsa biracıları çıkıyor.Biz içeride nasılsa var deyip umursamıyoruz ama içeride süpriz kötü oluyor.Bu sene bilet uygulamasına geçilmiş, girişte biletini alamayan birasını alamıyor.
Alan rengarenk.Işıklarıyla,insanların kılıklarıyla, süs kağıtlarıyla, dilek ağaçlarıyla değme basma entari kıvamında şenlik.Dün bildiğin havalı tarz geçinen üniversite öğrencileri bugün uyumsuz renklerle bezeli şalvar, etek ve fotür şapkalar içinde memleketim çingenesi.İçki alkol tüketimi gırla ama dağıtıp sapıtan yok.Varsa da affola, ben hiç rastlamadım.
Alana girip bir iki keşif turundan sonra bir davulcuyu çevirdik,yolun ortasında, çalıver bir kasap havası dayı dedik.O çaldı biz kol kola dizildik; haydi halay başı dört dönmeli şimdi! Bir dokuz sekizlik, karşımda bir dayı, vuruyoruz sağ ayağımızı ortaya her ritimle.Eller kavuştu havada, işaret parmakları sadece yukarıda; şıklatsın güzel çengim parmakları.Rastık sürmek mi istesin artık Osman aga, kara gözlü çingenem kırmızıyı mı seversin herkes attırdı birer nida nara havada.

Dilek dilemeyi de unutmadık tabii ki, dilek ağacına notumuzu da bağladık, dilek duvarına para yapıştırıp resim de karaladık.O da yetmedi tanımadığımız arkadaşlarla durup langırt oynadık.

Saat geç olmaya başladıkça kalabalık artıyor sanki.Ama bir şekilde eve de dönmeli insan.Bizim yöne giden kara yolları oradan kısıtlı,taksi öğrenci bütçesine pahalı...Geldi mi sahilden bir motor, hem beşiktaşa hem de beleşe; doluştu herkes içine, battı batacak neredeyse.Motor oldu ne motor, her bir yanı insan kaynıyor,ellerde tefler, millet hala kendi çalıp göbek atıyor.Hayatımda kendimi gecenin bu saatinde yalnız başıma bir vapurda hiç bu kadar güvende ve neşeli hissetmemiştim.
Boğaz ışıl ışıl, kıyıya varmak an meselesi, Ahırkapı ve şenlikleri geride kaldı ve beraberinde belki uzun zamandır hayatımın en eğlenceli gecesi...İçim fıkır fıkır neşe ve enerji silsilesi,patlat bre davulcu dayım ordan bir sulukule çingen eğlencesi!!

(fotoğraf makinem yanımda olmadığı için internetten fotoğraflarını kullandığım sevgili deviantart kullanıcıları "heroetic", "naylon", "sezart", "sboydag", "erce","voidoids"e ve ahırkapı ana sayfasındaki fotoğrafların sahiplerine çok teşekkürler!)

My Silence

2009-04-30T02:12:00.000-07:00

A pale face with bit of tears
Looking at a point, nothing happens
As if only grieving inside, on the surface
Concrete signs of life, throughly traces.

Beating in my chest, in all silence
Hitting with a stroke to my face
Creeping up to my whole resistance
My silence, I am keeping to myself.

A lot to say before uttering goodbye
I meant to fly too, but not that high
It hurts inside keeping the words but alright
I am silly proud to myself.

Beating in my chest, in all silence
Hitting with a stroke to my face
Creeping up to my whole resistance
My silence, I am keeping to myself.

Played my cards whole open handed
Only kept the ace of clubs to myself
Over was the game already, no more mattered
Ace was meant to keep you yourself.

Beating in my chest, in all silence
Hitting with a stroke to my face
Creeping up to my whole resistance
My silence, I am keeping to myself.

Sanal Hamlet

2009-04-28T04:39:00.000-07:00

kişiyi profilinin belli bölümlerinden engellemek
ya da o kişiyi listenden silivermek; işte tüm mesele bu.
Sanal bir "biz arkadaşız" hali mi güzel
yoksa diretip hatır, anı vakasına yeter, sildim demesi mi?
Silmek, görüşmemek bir daha sadece!
Düşünün ki unutmakla, silmekle bitebilir bütün sıkıntıları yüreğin
Çektiği tüm karın ağrıları kişinin
Silmek; ama küfür yiyebilirsin silinince, o kötü
Çünkü o silinme durumlarında
Silinen sıyrıldığında arkadaşlık kılığından
Ne sitemler ne öfkeler savurabilir düşünmeli bunu
Yok ise mantıklı bir sanal muskan
Bu düşüncedir "engelle görmesin yaptıklarımı bu noktada" dedirten
Yoksa kim ister istenmeyeni listesinde
O kişini yorumlarını, gereksiz diyaloglarını?
İçten tavrının olay haline gelmesini
Arkadaşlığın , saygının bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün, laf ebeliğinin bu kadar hızlı yürümesini?
Sanal aleme köle olmasını sosyal insanın
Bir tuşa basıp silivermek varken
Kim ister bunlara katlanmak?
Sanal bir hayatın altında hatır tutmak
Sildikten sonraki olaylardan korkmasa,
O kimsenin silinip de bir daha eklenemediğini gerçeği
Ürkütmese yüreğini?
Beklediği sorunlara atılmaktansa
Asosyal ikiyüzlü ilişkilere razı etmese insanı...
İnternet böyle korkak ediyor hepimizi
Monitörün parlaklığı bulandırıyor
Beyninden geçen aklın karakterini
Ve daha nice içten haklayıcı sebepler
Sildirmeyip o kişiyi bu yüzden
Adam gibi, gerçek gibi, arkadaş gibi davranma gücünü yitirtiyorlar...
(21.yy)

paint it black

2009-04-02T12:28:00.000-07:00

Lets paint it black
but put some light in it
Can make it shine
But may be just a little bit.

Paint it just black
Others might whiten it
Grey will be the colour
your lucubrating wit.

Lightness is white unbearable
Heavy is the black, paint it
Being is consciousness
Your mind is your pith.

Son Gecen...

2009-03-19T23:34:00.000-07:00

Dün akşam odana geldim.

Sakin bir deniz kıyısında uyuyor gibiydin. Kıyıya vurmuştun; üstün bile yarım örtülüydü. Başucunda açık unuttuğun lamba kızıla boyalı saçlarını aydınlatıyordu. Derinden nefes alıyordun... Belki üçüncü uykundaydın. Gözlerin yarı aralı; ne bu dünyanın somutluğuna hayır diyordun ne de rüyaların soyutluğuna... Arafta kalmıştın sen de çoğu fani gibi.

Sakin bir deniz kıyısında uyuyor gibiydin. Gecenin sessizliğinde odada bir tek varlığının oluşturduğu uğultu duyuluyordu. Sadece var olmanın bile bir sesi olduğunu biliyor muydun? Sadece bir yerde bulunmanın bile?

Sen vardın ve o odadaydın işte;tam önümde. Bir tutam saç alnına düşmüş,usulca süzülüyordu yüzünden. Tutup çekemedim. Hem artık bir anlamı da yoktu zaten,birazdan bitecekti her şey ve dönüp arkamı gidecektim, bir daha seni görmemek üzere... Yanına yaklaştım, kulağına fısıldadım; "çok güzelsin bugün ama affet..."

Affetmedin sanırım, kolay affedilir bir şey değildi sana yaptığım. Ama bu benim,böyle yapmalıyım. Saçına buselerin en siliğini, en suçlusunu ve en çirkinini ama en hafif ve hissedilmeyenini koydum. Üzgünüm ama artık yoktun ve ben bu görevimi bitirdim.

Üzgünüm meleğim;ben Azrail'dim!

"Babel" the play

2009-01-16T10:47:00.000-08:00

“BABEL”

Dramatis Personae

God(dess)

Citizen A

Citizen B

Citizen C

Citizen D

Citizen E

(Script by Damla TEZEL)

( The action takes place in a city-state of ancient Mesopotamia called Babylon.)

ACT I

(Scene.—a plain scene, only 4 or 5 big brown/beige of gray rectangle rocks placed on the stage.)

[The play begins with God’s appearance on the scene.The gloomy atmosphere sets the mystical mood of the scene.A spot light opens on God who is dressed in white.]

GOD: [with an impressive and powerful voice]

And I, God, have created thee to live happily and peacefully.But you have not listened to my word, and my word expelled the from heaven.

Now, should you watch my word this time and, never leave thyselves to desire again! Must you live carefully!

[lights fades,God exists.]

ACT II

( The same scene, this time lights are open.It’s midday.A casual work day in the city of Babylon.)

[Two citizen (not gender specified) enters, carrying rocks at their backs.They seem tired.]

Citizen A : Are you tired fellow?Should I help you?

Citizen B: I would not say nay to that offer.This

stone is really heavy.Shall we rest here a

while? [not waiting the reply, puts the

rock by her/his side and sits on a stone

on the stage.]

Citizen A: Really they are. [sits also.] Those stones

had much affrod of all fellows.

Citizen B: I agree.Remember how we cut and carved

them and in the blazing fire shaped with

hammers in hand?

Citizen A: How could I forget? It’s been how long? 2

Years? 3?

Citizen B: You forget that we still don’t have a

concept of time except for planting and

flood seasons.By the way, what is a year?

Citizen A: I don’t know…It just appeared in my

mind.Strange though…I should note it.

Citizen C: [enters to the scene greeting

them,carrying a stone.]

I salute you the grandchildren of the Holy

Ark’s Captain.

Citizen A: Welcome, dear fellow…

Citizen B: Come sit and have comfort a bit.

Citizen C: Thank you, fellow.Have you heard the

Rumours revolving around?

Citizen A: What rumours?

Citizen C: The Tower…It’s base is said to’ve been

about 90 meters!

Citizen B: Is it all? You know that it will reach up

Up to skies in height?

Citizen C: Everyone knows it, fellow.It will be

gorgeous!Isn’t that great?Can you imagine

sight?A huge tower, a glorious reputation

for us!

Citizen A: We will gain back the heaven that we were

expelled from!

Citizen B: [sighs] How great…

Citizen D: [enters carrying a stone as a passerby

adresses to them in a friendly way]

Hey, great fellows! Don’t you wish for a

Name carved on the steps of Heaven? Enough

pause, I think?

Citizen B: She is right…We should settle on work

work again.Heaven can not wait!

[They all stand up,put their stone at their backs,while leaving the stage, lights fades.]

ACT III

(Scene—The same place; the stones are less.10 years have passed.At the back of the stage, there is the image of The Tower of Babel.It might be reflected by projection machine or a setting might be placed.)

[All of the citizens are on the stage, their face are through the spectators.They standing as if looking through something high(the tower) with fascination.]

Citizen E: Tower is really high…So high and fascinating…

How enchanting…

Citizen D: Really it is.Nearly complete.We made it!

We too will be complete in the end!

Citizen B: How beautiful do you think heaven is?

Citizen A: Very, very beautiful…

Citizen E: There said to be eveything beautiful.Purely

flowing rivers, huge gorgeous trees, great

amounts of food and fruits and wine…

Citizen D: Don’t we have them here too?Why heaven then?

Citizen E: But here, you have burning mornings,cold

nights and floods,too.Don’t you fellow?

Citizen D: How great we are! Look at that work of art!

Together we made a masterpiece.Together there

is nothing we can’t manage,fellows.How great,

how great we are that we reach Heaven without

bowing to High Master.

Citizen C: We don’t need angels of death He sends to take

us to His Heaven!We won’t need to wait anymore!

Citizen A: Let’s complete this path and honour Noah of

Ark!

All together: Yes! FOR HEAVEN!

[ an earthquake starts…they are in horrow.]

Citizen B: What’s happening?What’s that?

Citizen A: It’s terrible! It’s like earth is standing up!

Citizen E: She’s on her foot!

Citizen D: Nooo!

[at the same time, while they are screaming, God enters to the stage.He is furious.Lights a little fade to create the mystical atmosphere but still light enough to see everything clearyly.citizens freezes]

God: Thee human! Thee, who were once the dwellers of my

heaven! Thee, who forgot how you had commited that

sin and been expelled from Heaven! Thee, who are so

selfish and too arrogant that you compare thyself

with my power!

How could you think that you could reach to Heaven

this way?

[they start to screaming and shaking again ]

Citizen D: God! Help!

Citizen E: Help! For God’s sake!

Citizen B: Please God!Hear my prayers!

[they freeze]

God: GOD?! You call me God now? You remember my name?

My gift was the unity and harmony between you.But you

Thought that it was thy own power!How dare!

Now thee shall have my curse upon you and live in

CHAOS forever!!

Citizen D: No!The tower!

Citizen A: Il mio dio!

Citizen B: Nein! Die Burg stürzt hin!

Citizen C: Non! Aimez moi!

Citizen E: Hayır!Kule yıkılıyor!!

[lights fade.end of the play.]

Panta Rhei

2008-12-25T09:48:00.000-08:00

Şerefine içiyorum aklımdan akıp gidenin...Bir su birikintisi misali nasıl da kızardım senin nehre aşkına.Kendimi nehrin bir gölgesi gibi görür, nehir parladığında ortadan kaybolurdum; akmadan önce nehir benden.Heraklit beni umursamaz, bense bir nehir olup çağlamak için yağmurlar dilerdim Tanrı'dan...Benliğimde barındırdığım yağmuru işte böyle görmezden geldim ben...
Heraklit dengesiz, sağı solu belirsiz, değişimin kendisi kadar değişken bir varlık.Bense terazinin iki kefesi arasındaki gram farkı kaçırmaktan korkan bir düzen delisi.Heraklit nehre kapılıp her değiştiğinde toprağa bulanır çamurlaşırdım kendi içimde.Heraklit sevgiliydi ruhuma sevgili olmasına ama yine de farkındasızlığı öyle bir boyuta ulaştı ki sonunda,ben onun değerli nehrini onunla birlikte aşıp geçtiğimde; ben çoktan bir göl olup durulduğumda dahi, artık onu ne rüyamda ne de aklımın ucunda tuttuğumu göremedi.O hala beni kendine ulaşmaya çalışırken düşleyedururken, ben ona çoktan ulaşıp sırtım dönük duvarları aşmıştım.O hala benim her yansımamı kendine yorarken ben yansımalarımda zaferlerimi yazmıştım.

Zavallı Heraklit...Heraklitim benim...Bir bilsen ne kadar geç kaldın bir şeyler için,bir kabul etsen ne hatalar yaptın ve bir kez olsun bir şeylerin farkına varsan...

Bazen içime yağan yağmurlar fırtınaya dönüştüğünde taşıyorum, kabarıp tüm kirli sularımı üstüne kusmayı diliyorum.Oynadığın akıl oyunları için ıslatmak istiyorum seni kendi göz yaşlarınla.
Heraklit, Heraklit...şimdi hayal et aslında ne kadar kuru olduğunu sanarken donuna kadar ıslandığını.Ben bu satırları yazarken sen bir sabun tozu gibi çoktan eriyip gittin aslında.Ben bildiğin su birikintisi değilim artık, içimde seni asla affetmeyecek damlalar; sen kurduğun yanlış hayallerin peşinde değişip boğulurken , ben işaret parmağımın bir hareketi ile çeviriyorum sayfanı...
Değişim dediğin ne nehrin iki akışı arasındaki fark ne de senin saçına düşen aktır...
Değişim dediğin aslında bu kadar basit,bir satır sonu kadar sade sevgili Heraklit...

bu yazı uzun zaman (aylardan bahsediyorum) önce yazdığım bir yazı, klasörleri karıştırırken buldum ve yayımlamak istedim.beğeninize... :)

şahit

2008-12-19T13:58:00.000-08:00

Gördüğümü söylüyorum sadece, göz bebeklerimden süzüp aklıma sızdırdığımı.Şahitliğimin hukuk önünde hükmü yoktur, biliyorum ama affınıza sığınıyorum.
Pek zor gülüyorsunuz gibi bugünlerde; sizi pek bir düşünceli buluyorum.Hayat hep orada olmamış da yeni binmiş sırtınıza sanki, fikir kıvrımlarınız pek bir kırışmış, seziyorum.Avucunuza geçen iki kuruşun hesabı enerjinizi almış götürmüş belli.Ödenecek faturalar var hesapta,kapanacak borçlar; eşin, ailenin çocuğun arzusu bir de kişinin kendi egosu yığın yapmış kara bulutları üstünüze...
Yaşadığınız şehir pek bir dar gelir olmuş da yakınmak dertlerinizden yakın saydığınız sağır bir kulaya -naif- çareniz olmuş.Patron işte bağırıp durmuş, bankalar hacze koşmuş.Bir de yakanıza yolsuzlar tutunmuş;hırsızı vurmuş,arsızı savurmuş.Mahkemeye koşmuşsunuz ama devlet ananın terazisi o anda üstünüze oturmuş;ezilip kalmışsınız.
İlkel benliğiniz yetmezmiş gibi bir de empati duymanız gerekmiş çevrenizdekilere; iki ucu coklu değneğe dönmüş ilişkiler.Bu kadarına dayanamamış ve hayat bile patlamış br yerinizde, doktor doktor gezer olmuşsunuz.Nasıl da çok yorulmuşsunuz ve ne de çok umutsuzsunuz...
Dibine kadar vurmamışsınız henüz çamurun; çırpındıkça batıyor ancak "bu batak nasıl geldi buraya" diye düşünüyorsunuz.Zamanı değiller ile sonralara erteliyorsunuz."Bu düzen benden önce de vardı"lara sığınıp sizden sonrakilere beterini bırakıyorsunuz.Bırakıyorsunuz ki lanetlerle mezarınızda dört dönesiniz tıpkı şimdi sizin döndürdüğünüz gibi.
Başınızı yılda bir çevirip doğaya bakıyorsunuz; bir iltifat ederken yaratıya ve yaratana aklınızda üç yalı bir de tesis kuruyorsunuz.
Herkes sizi anlamalıyken siz bir tek kendinizi can kulağıyla dinliyorsunuz.
Kendinize post-modern inanış stilleri geliştirip birbirinizi kınıyor, en ilkel içgüdülerinizi açığa çıkarıyorsunuz.Toplumda bireysel çıkarlarınızı göredip toplumdan söz ediyorsunuz.
Mutlu olmak için bir müziğin tınısı, bir masalın anısı, bir gülücük ya da içten bir öpücük yeterken zamanınızı ekonomik ya da egosal hırslarınıza harcıyorsunuz.

Nasıl da başarıyorsunuz...

Elçiye zeval olmaz derler; gördüklerimi söylüyorum sadece, gözbebeklerimden süzüp aklıma sızdırdıklarımı...Şahitliğimin hukuk üstünde yoktur hükmü belki de ama bir paçamdan dolanıp katıldığım bu paslı çarkta ben de bir parçayım,işte ben de buna yanıyorum.

umut

2008-12-12T12:09:00.000-08:00

Umut,
ufuktur
Denizin gökyüzüne karışma rüyasında...

"Ece" =)

2008-11-26T09:30:00.001-08:00

Her şey 15 dakika sürdü...

Korkunç geçirdiğim ve tepesinden aşağı lanetler boca ettiğim bir gündü.Zor başlayan ve aksiliklerin zincir olup bir birini kovaladığı günlerden biri işte.Neredeyse dakika başı bir küfür savurmaya başlamışım havaya.Bir aydır bu günü bekliyordum ama bu günün benden bu kadar kaçtığını inan hiç bilmiyordum.

Yanlış öğrenilmiş bir sınav saati, yarım saat geç girilen ve yarım yamalak yanlışlarla karalanan ecel kağıtları ve bu saati başında bana yanlış dikte ettiren arkadaşa yağan lanetlerle başladı işte günüm.Sınav haftası yumurta-kapı konseptinden şaşmayan öğrenci psikolojim ile korkunç uykusuzdum.Ama bunların hepsi bol kepçeden bahane...13:30 sularında çıktığım sınav salonundan tek bir telaş için topukluyordum bütün yolu.Sevgili bir arkadaşın, tatlı-acı bir anının hevesiydi tüm bunları katlanılabilir kılan.

İstanbul koşullarına göre harikulade sayılabilecek bir 45 dakikada aldım soluğu kutu misali öğrenci evimde.2 yıl geç kaldığımız ilk buluşmanın özeni ile saçıma bir şekil vermeye giriştim.Makyaj desen bu yorgun surata badana yapsan tutmayacak cinsten ama sürüştürdüm basitçe bişeyler yine de.Giysime belki 10 defa baktım kendime ayırdığım "sana hazırlanma 5 dakikası" içinde....

Başka bir zaman olsa inan zerre umurumda olmazdı görünümüm bu kadar ama sanki görücüye çıkıyormuşçasına oyalandım ayna karşısında.Ama sorarsan ne giydin üstüne diye; hepi topu bir gömlekle pantolon, o kadar...Ben aynaya bakıyordum vakit geçiyordu, vakit geçtikçe baktığım aynada gözüme kusurlar çarpıyordu.Artık değişiklik yapamayacağım zaman dilimine vardığımda ise ben görünen halinden nefret eder hale gelmiştim bile...

Yanına yalnız gelmiyordum.Aslına bakarsan yalnızlık düşüncesi göreceli kalıyor içinde bulunduğum durum ve bünyesinde barındığım benlik nezdinde.Bu görüşmemize kazara vesile olan arkadaşımla birlikte geliyordum sözde; oysa o an her düşüncemde hissediyordum kafamın içinde dans eden anılar kalabalığı içinde, filmin yalnız adamını ben oynuyordum.Her ne ise...

Geç kaldım...Eğer yalnız başına takılan aklımı vaktinde yanına gönderebilme imkanım olsaydı; "evet" asla kaçırmazdım.Ama fiziksel valığıma eşlik edecek arkadaşı beklerken elle tutulur somutluk içinde geç kaldım...

Salona geldiğimde koşturmaktan kesilen nefesimle seni aradım; beklenip beklenmediğim zerre umurumda değildi artık.Hazırlıksızdım, ne denir ne verilir bilmeden o an sana doğru uzanan sonsuz sıranın peşine takıldım.Ve yıllanmış dakikalar sonra yanına vardım...

Ve sen oradaydın...Şimdi apar topar çektiğim fotoğrafa bakınca ancak ayrımına varabildiğim bir çiçek tacın altında, seni daha önce görmeye hiç alışmadığım bir beyazla etrafa gülüükler saçıyordun.Üstündeki etekleri dantel yoncalarla bezeli, buram buram 80ler kokan (yine yapmışsın yapacağını =) ) gelinliği görünce "Ece..." demek geldi sadece içimden...Koskocaman bir gülücükle "işte Ece..." =))

Ve sen 2000'li yılların genç gelini, o 80lik gelinlik içinde fıstık gibi duruyordun.Ben ise içimdeki kalabalığa dalmış bakışlarla , kuyruğunda bulunduğum sırada yalnız başıma seni izliyordum.Doğru mu gördüm? Bendim dimi gerçekten gülümsediğin? Umurumda bile değil :D O an kime gülsen kendimi baş konuk sayıp üstüme alınıyordum...

Ya sensin bu gerçekten değil mi? 2 sene sonra benim özlemle sarıldığım şimdi gelinliğinin içinde olan ve benim hala inanamadığım? O sırada bana bişeyler dediğini duyar gibi oluyorum sanki ama inan hiç anımsamıyorum.Tek bildiğim hem inanılmaz derecede mutlu (çünkü sonunda karşımdasın) ve korkunç derecede mutsuz ( neden "evet" kısmına yetişemedim lanet! lanet! lanet!!!) olduğum.

Saniyeler süren buluşmamız arkada bekleyenlere duymak zorunda bırakıldığım saygı ile bitiyor ve ben oradan ayrılıyorum...

Her şey 15 dakika sürüyor ve 2 sene boyunca yaptığımız vefasızlığın kızgınlığı, bunu sonunda bir nebze olsun telafi edebilmenin içimi saran tatlılığı ve duyduğum tüm özlenmişlikle yanından uzaklaşıyorum.

Geçen bu 15 dakikanın ardından dün orada , Beşiktaş Evlendirme Dairesinde, saat 15:00de seni tanıyan tanımayan herkesi hayretler içinde bir kez daha bırakarak hayatının en büyük ve ümit ediyorum ki en güzel çılgınlığını yaparak evlenen sevgili arkadaşım; sana neşe, mutluluk ve henüz tanışamadığım ama sana iyi bakmazsa yakasına yapışacağım ( gözünü korkutmak gibi olmasında da =)) ) damadın ile huzurlu nice çılgınlıklar dolu güzel bir yaşam diliyorum.

Ben mi? Hayatında ilk defa bir arkadaşının evliliğine şahit olan, içini bir anda "BÜYÜDÜK MÜ LAN BİZ ŞİMDİ??!!" korkuları basan, tozlu yapraklardan fırlamış arkadaşın olarak senden bir daha bu kadar uzun aralar vermememizi diliyor ve seni o tatlı yanaklarından öpüyorum.

İçime korku düşürdün lan şimdi! Büyüdük mü kızım biz o kadar???! :S

( p.s. 15 dakikayı tam 15 paragrafta anlatmışım, edebiyatta çığır açtım resmen ya, vay ben napmışım meğer! :D )

ders: / konu:

2008-11-02T04:17:00.000-08:00

Sıkıcı dersler bitmemek üzere yaratılmışlardır.
Zaman yardımcısı olmaz insanın.Gittikçe ağırlaşan göz kapakların garip bir sertlikle omuriliğine yansır; hafiften bir eğim başlar önünde uzanan masaya doğru.Amaç uyumaktır.O an duyacağın hiç bir ninni etkileyemez seni bu kadar.Zaten çocukluğunun mayıştıran melodileri yerini tek notada ilerleyen şevksiz ve hareketsiz yoğun ders saatlerine bırakmıştır.
İşin kötü yanı, öğretmenler asla uyumaz! Gözünün içine bakar ne zaman düşecek göz kapakların diye sanki.Kepenklerin ağırlaşmaya başladığı an hop gelir tepene konar ya en can alıcı sorusu ya da utandıran bir yergisi ile.Durumun yarattığı zorunlu uyanmışlık ve uyarılmışlığın utancı ile vücudundan asit dolu terler iner. Utancın tenini eritir.
Arkadaşlarının aslında çok da umurunda olmasa da o an üzerinde biriken gözler delici gelir sana, kör uçlu asimetrik bakışlar canını sıkar.Utanmışlık hali belki toplamda 20 saniye kadar sürer ama her saniye saatleri hapsetmiştir içine.Tam bir "bitse de gitsek" hissidir artık bedeni kaplayan.Ama zaman kolay geçmez.
Oysa ki ders midir yoksa öğretmen mi o an kepenklerini düşüren yoksa senin kendi bedenine karşı sorumsuzca davranışın mı doğurmuştur uykusuzluğu bilinmez.Bilinse bile kimse nedeni sahiplenmez.Belki biraz hareket ya da öğretmenin sesine gelecek ahenk canlandıracaktı o dersi.Belki gece vazgeçemediğin bir söyleşi alıkoydu uykundan seni...
Mazeretler aranmak içindir; gerçekler ise kabul görmek. Sıkıcı dersler vardır bir, bir de zamanlar, bilmeyen bitmek.Ve birbirinin kollarında gezinirken onlar, olur durumdan madur; ya öğretileni öğrenmek ya da kılavuzdakini öğretmek...

Çatal ile Kaşık

2008-09-07T11:22:00.000-07:00

Evvelden beri dururken gözümün önünde , kaşığı kadına, çatalı da erkeğe benzetirdim.Başta çok çocukça gelmişti bu…tıpkı arabalara far biçimlerine göre dişi erkek karatker kazandırmam ya da işin aslını bilmeden fişi erkeğe prizi kadına benzetmem gibi…Çok sonra öğrendim doğru bildiğimi bildiğimin doğru olduğunu bilmeden...

Her gün masaya yan yana koyduğum çatal ve kaşık sıradan eşyalar gibiydi herkes gibi benim gözümde de.Geçen gün sarsakça yine fotoğrafçılığım tuttu…elime ne bulduysam bir komposizyon kurmaya çalışıp fotoğrafını çektim…Sonunda işte buradayım diye bağıran sadece bir fotoğraf kaldı…çatal ve kaşığın aşkı…

Çatal ve kaşık…Kaşığın kadınsı yumuşak hatları…Biraz hamile bir kadını anımsattı gözümde, ya da etine dolgun belki ama zarif kıvrımları olan bir kadın.Yada göğüs yapısı…İnce bacakları anımsatan sapının üstünde kıvrımlı dolgun göğüsler gibi duran yuvarlak boğumu kaşığın…öyle değil mi, cinsellikle özleştirilen kadının sembolü erkeğin gözünde göğüsleri değil midir ki?

Ve Çatal…Çatalın sert duruşu, kadına baş kaldırırcasına omuzlarının dik oluşu çatalın sapı üzerine kurulu paralel uzanan dişlerine benzemiyor mu? Öylesine sivri ki omuzları, gücünü kanıtlamak istercesine yukarı uzanıyor sanki…Arkadaşımın dediği gibi…batıyor.Bunu cinsel anlamda da algılamak mümkün ama asıl benzetme çatalın görevini batarak, yani güç kullanarak elde etmesi. Düşünün, çatal sert besinlerin elemanı; tıpkı bir erkeğin ağır işlerde yapı gereği daha başarılı olması gibi.Çatal’ın elde edeceği besin katı olmak zorunda ve çatal zorla da olsa onu alabilir.Oysa kaşığa bakıldığında kadının işleri başarırken gücünden ziyade tatlı dilini, bedensel çekiciliğini ya da entrikalara daha meyilli zekasını kullanması kaşığın katı ya da sıvı farketmeden tüm besinleri kolayca üstüne almasıyla eşlenebilir.Üstelik kaşık yemeğin doğum aşamasında da görev alır.Tüm yemekleri çevirme karıştırmada bir şekilde büyük boy bir kaşığın görevi vardır.Yani büyük beden haline gelmiş bir kadının dünyaya bebek getirmesi gibi.

Tüm bunlar bir yana…Çatal ile kaşığın sofrada her daim yan yana duruşu, bir arada uyumu ise EVLİLİKtir.Dans edercesine uyum içindedirler, biri kendi görevini yaparken, diğeri kendininkini yapar ama bireyin yemeğini yiyebilmesi için ikisine de ihityaç vardır.Yani yaşamın devamlılığı için hem kadına hem de erkeğe hem de ikisinin bireysel yaptıkları göevlerine ihtiyaç olması gibi.

Üstelik eğer herşeyin başına dönülürse, ikisi de bir ustanın elinden aynı özden aynı ateşte pişirilerek yaratılmıştır.Farklı görevleri olsa da bu ikisinin de aynı olduğu ve aynı amaca hizmet ettiği gerçeğini değiştirmez.Tıpkı Tanrı’nın kadın ile erkeği aynı yaratması, ikisini de yaşamak için ve yaşamı devam ettirmesi için yarattığı gibi…

İşte bu çatal ile kaşığın hikayesi…

Feminizm

2008-08-10T02:59:00.000-07:00

feminizm kadının erkekten üstün olması -değildir-
feminizim erkeklerden nefret etmek -değildir-
feminizm kadını erkekle yarıştırmak ve bir sonuca varmak da -değildir-
feminizm, bir kadının yapamayacağı düşünülen pek çok kavramın olduğu bir toplumda kadının kendi varlığının ve aslında pek çok şeyi yapabilitesi olduğunun farkına varmaması ve bu ahmaklığından dolayı ata erkil bir toplumda pek çok kere gözünü açmadan erkek gücüne yenik düşmesi mağdur olması durumlarına karşı çıkıştır.
feminizm erkeği değil kadını yargılar, çünkü bir kadın cehaletinden ve gücünün, zekasının ayrımına varamamaktan dolayı zarar görüyorsa bunun yargılanıp, onların gerçeklerle yüzleştirilmesi ve uyandırılmasıdır.
bir kadın "istediği ve azim ettiği taktirde" "bir kadın yapamaz" denilen herşeyi aslında yapabileceğini, aslında temelde kadın ve erkek diye bir şey olmadığını, sadece "insanın" varolduğunu savunan kişidir feminist.
ve bu temeli hak etmek, toplumda istediği her konuma gelebilmek için çabalayan ve bu uğurda karşısına çıkabilecek tüm erkil engelleri yenebilen ve karşı çıkabilen kadındır feminist.
bir kadının bu haklı düşüncelerine ve "kadın-erkek-cinsellik-savaş" olgusuna değil "insan" olgusuna inanan erkekler de feministtir.
feminizm kadın işi değil, "humanizm"dir.
ben feminizm’den bunu anlıyorum.

buzdolabı'na şiir

2008-07-13T08:43:00.000-07:00

Gece vakti aralıklı çalışma seslerin gelirdi kulağıma
Verilmiş kısacık bir paydostu seninki
Hala iş üstünde olurdun çıt çıkarmadasan da...
Aleladeydin sen de tüm diğerleri gibi bana
Beyaz tenin, yıllarla edindiğin çizgilerin
Şu dünyada içine girip çıkan onlarcasına rağmen
Kirli değildin,koruyuculuktu mesleğin.
Soğuktu için, kalbin var mıydı hatırlamıyorum,
Oysa içine ulaşmak çok kolaydı;
Kapağını açmak kadar basit herşey biliyorum.
Şimdi çürüyorsun toplu mezarlıkta, ölmek böyle birşey işte
Gençliğinin cazibesi de yokolup gitti pas lekeleriyle;
Kurak bir yaz gecesi veda ettiğinde hayata gereğini anladım
Ev arkadaşım, soğuk sırdaşım, eski buzdolabım...

"Kafiyesiz"

2008-07-13T08:21:00.000-07:00

Kim olduğumuzu ararken kimimiz
Kimsesiz kaldık bir de kimliksiz.
Kararsızlıkların keyfinde kalemimiz
Kurşun saçarak savruldu, hepsi kafiyesiz...

hayal parçaları

2008-07-01T04:47:00.000-07:00

kırılınca tüm hayallerim paramparça
bozulunca tüm düşler birbiri ardına
takılıp kalınca hıçkırıklar boğazımda
bir yumruk yer bulur boynumda, akan gözyaşlarımla.
sakin sessiz değilim şimdi içimde
fırtınalarım var kopan
ama kızacak kimsem yok zihnimde
canımı haksızlıklar yakan....

sevgiler...

Damla.

masal...

2008-06-22T05:08:00.000-07:00

Bir prenses uğradı bir gün.Romandan kaçıp küçük odama rastlamış.Hayat korkusu, yaşam telaşı ve var olabilmenin stresi derken dış dünyada buluvermiş kendini."Buyur" dedim içeri; "dışarısı korkunç!" Kapının önünde ayakkabılarını çıkardı; parlak siyah rugan ayakkabılar, askıya sıkıntı ve korkularını astı ve çırılçıplak odama saklandı...
"üşümüşsün..."dedim.
"Dışarısı soğuk..."
"Yağmur tenini acıtmış olmalı, ama gözlerin ıslak asıl senin?"
"Mendilin var mı?"

Mendil...Evimde konuk bir prenses, ıslak kocaman gözleriyle mendil istiyordu benden oysa ben ağlamayı unutmuştum ne zamandır, mendili nereden bulacaktım bir bilsem?..
Sofrada duran hırçın peçeteler takıldı gözüme; "Hay Allah! Hangi masalda görülmüş prenseslerin kuru peçeteyle burun sildikleri!" diye...küfrettim içimden kendime.Bayramlarda ninemin içinde yaldızlı şekerlerle elime tutuşturduğu kenarı oyalı mendiller geldi aklıma; şekerlerini yiyip çekmecemin köşesine tıkardım hep.Hırçın peçeteler yeter de artardı bana, oyalı ipek mendil neyime gerek??
Uzattım prensese; "Sen siler misin?" dedi: "Olur" derken baktım elleri ellerimdi.Saçına takıldı gözlerim.Kirler abanmışsa da üstüne, çamur lekeleri ve tozlu rüzgarın sapkın dokunuşları kenara çekilirse taranmış temizliğin masumiyeti çıkıverecek sanki su yüzüne...
Bir kova su kaptım bir de leğen getirdim.Sıcak suyu dökerken saçlarına irkildim!! Ensemden süzülen sıcaklığı hissettim oysa saçları ve o önümdeydi, su ve leğen de öyle; peki başımdan aşağı inen neydi öyleyse??
Hızla arkamı döndüm; kimse yoktu görünürde.Elimi saçıma götürdüğümde ise bulaşan köpüğü hissettim, hızla prensese döndüm ama yoktu o da göz önünde! İşte o an tüm korkular ayaklandı ve farkettim; önümde sandığım leğende çırılçıplak yıkanan bendim!...
brushstroke: An Elephant In The Delta Waves - Dredg

Kumsaati

2008-06-22T05:02:00.000-07:00

Akan binlerce kum tanesinden biri;
Dokunurken tenine camın
Aşındırıyordu onu bilmeden
Sessiz çizikler açıyordu, önce inceden inceden
Zaman kan olup akıyordu
Açılan derinlerden...

Lilith

2008-05-24T06:31:00.001-07:00

Nothing ventured, nothing gained
Winterlike play in a spring time lament
Of different flowers rosebud is the except
That of hate and that with love smelled.
Yet not a puf of cigar in darkened lungs
Neither salvation of leukocyte nor the blood's
T'is the hour to swerve back to the mind
When wisdom-painted disquise rapes the heart.

bugün bahar...

2008-04-25T01:02:00.000-07:00

Bugün bahar...
Akasyalar açtı yine...
Sabahın kör telaşındaydım bugün, takip edemediğim hızlı adımlarla yine diğer kıtaya yetişme koşturmacasında...Bir sinir bir gerginlik var ki üstümde, olabilecek tüm şanssızlıkları çekiyormuşum gibi gözüktü herşey gözüme.
Binilecek otobüs kaçtı...
Taksiye para yok...
vapuru yakalama ihtimalim 5 dakika içerisinde 6 kilometreyi arşınlayabilmeme bağlı...
üstüne üstlük hava sıcak,boynumdan akan terlerin pantolonuma ulaştığını hissedebiliyorum...
ve hepsinden beteri, bir saat sonra öğreneceğim ki gittiğim yere aslında boşuna gitmişim...
Öyle sert ritimli bir müzik açmalıyım ki ayak uyduracağım derken varmışım iskeleye amma ve lakin...şansa bak şarj ettiğimi sandığım mahlukat daha açtığım anda dalga geçer gibi kapattı kendisini...
Küfreder misin etmez misin?Hoş edebileceğim maksimum küfürün de "ağzına s*çayım" olduğunu ve bunun bile ancak içimden konuştuğunu düşünürsek...yanmışım ben!
yolun daha başındayım ama her sabah bir kıta değiştirme koşturmacasında olduğumdan bir gün önceki telaşta bacaklarımı nasıl ağrıttığımı unutmuşum vee süpriz!! bir adet nur topu gibi bacak ağrınız daha oldu, dünün meyvesi; hani telaş sarhoşuysanız hatırlamayabilirsiniz diye...
Kafamı kaldırdım ya sabır ve olası lanet okumalarla hala ve hala yoldayım...
Tam yola başladığımdan beri hırsla nefesimi tuttuğumu farketmiş ve derin bir nefes çekmişken içime tanıdığım en arsız en güzel en acımasız en utangaç en masum koku löp diye doluverdi...
Ardından kokunun saygısız sahibi küçük dev akasya ağacı...Dallarını bir de yukarı yukarı vermiş ki ciğere uzanamayan kedi halimle dalga geçsin...adi mahlukat nolacak!!
ben kişisi de çakılıkalıverdim önünde, aptal bir gülümseme yüzümde...inanın balici çocukları anladım sandım o anda, o çektikleri akasya kokusu olsa ben de elimde bir torba dolaşırdım ortalıklarda...
içime iki kişi kaçtı yine; biri söylemekte "yürüsene kızım ne bakıyorun aval aval geç kaldın hüyooop" diye, diğeri halinden memnun sadece iç geçirmekte...
sen olsan hangisini dinlersin??
Yürüdüm mecburen,burnumu arkada bırakıp gözlerimi yuvalarında tutmaya çalışarak, ayaklarıma kırbaç şaklatıp kaçırdığım vapura saygı duruşunda küfretmeye...
ama o anda ne yetişmek dalgalara,
o anda ne hürriyet, ne zaman ne de bacaklarım...
Akasya, güneş ve ben...
Bahtiyardım be şairim ben de bahtiyardım...

şablon değişikliği//öncesi-sonrası//

2008-03-25T02:48:00.000-07:00

Karakalem

2008-03-25T00:31:00.000-07:00

Karanlıkta yazıyorum bu satırları
Ne defter çizgisi var görünürde
Ne de kalemimden akan koyu mavi mürekkep.
Geçmiş temizliyorum yeni güne başlarken
Süpürgemin tozlu sapını bir sağa bir sola savuruyorum
Kelimeler ve anılar onlara yapışık görüntüler ile
Dağılıp gidiyorlar...
Gecenin tenha gürültüsünde
Kalemin kağıtla birleşmesi
İlişkinin doruğuna ulaşmış aşıklar gibi
İnliyor kulaklarımda
Edepsizliklerine kızıyorum.
Karanlık, koyu bir ar örtüsü misali
Çöküyor üzerlerine;
Hayat verdikleri meyvelerini göremiyorum.
Nerede yazdığım bu şiir?
Aldığım mürekkep kokusunun alelade rengi
Nerede?
Karanlık yoğunlaşıyor üzerimde
Noktadan önce virgülümü koyuyorum
Daha yazacaklarım var
Devamı gelecek,biliyorum...

mendil üstüne istek parça

2008-03-08T12:30:00.000-08:00

Var sayalım ki insan hayatı bir gökkuşağı ve ben bugün yedi rengin dışına çıkıp siyah olmayı seçiyorum.
Bugün tarladaki toprak olmak istiyorum buram buram alın teri kokan.
Tren garındaki bavul olmak istiyorum özlemden yıpranmış, tekerleri yaralanmış
Hafif meşrep bir kadın olmak istiyorum ruju taşmış ve göz makyajı umarsızca akmış.
Biraz da aşifteyim bugün saçımı savuruyorum aklımın rüzgarına.
Sevgilimin sevmediği yanıyım bugün ben, sevdikçe değerlenen
Ya da değersiz birine verdiğim sonsuz değerim ki benden bir kısmı çıkıp giden.

alıp alıp kenara koyduğum pazar bluzları
Okumayı planladığım ama kitaplığı doldurmakta kullandığım kitaplarım
Kıvırdığım sayfanın kat yeriyim bugün ben
Sınıf önüne sıkılan biber gazı
Olay yaratıp olayları örten bez parçası
Boş tutmaktan beyinleri saran örümcek ağlarıyım ben.

Sakız kokulu muhallebile serpilmiş bir parça fındıkçık
Onlarca çatal arasında aranılan tek bir bıçakken ele geçen kaşık
İstiyorum olmak Taksim meydanında sabaha karşı korku dolu bir ayık
Ne ayrılık ne birliktelik ama illede aşık...

Bugün yarınım dün bugünken
Yarın evvelsi gün olmak isterim bugün hala yakınken...

Var mısın Yok musun?

2008-03-08T08:12:00.000-08:00

Balçiçek Pamir
‘Var mısın Yok musun'u sevmemek için 5 sebep
07.03.2008 06:05

İçinizde ‘Var mısın Yok musun’ yarışmasını sevmeyen var mı?Yoksa yalnız mıyım? Zorladım kendimi ama bir türlü ısınamadım. Hıncal Abi’nin bahsettiği o aile ortamını da pek anlayamadım. Acun Ilıcalı’yı çok sıcak, sempatik ve başarılı bulmama rağmen ı-ıh, olmadı. Yarışmayı bırakayım hikayelere odaklanayım dedim o da işlemedi.
Peki isterseniz şöyle devam edelim.

İşte bu yarışmayı sevmemem için 5 sebep

1- Bu kadar havadan kazanılan para beni rahatsız ediyor. Hadi benim ikizler yeterince büyük değil. Acaba millet çocuklarına bu kazanılan paraları nasıl anlatıyor? Yani nerede kaldı çalışma, alınteri, emek? Yani çocuklar artık ‘Var mısın Yok musun’ a katılmaya hak kazanmış anne baba rüyası mı görüyorlar. Gelinen son durum bu mudur?
2- Bu yarışmanın kumardan farkı nedir? Yani kumar Türkiye’de yasak değil mi? Bir kutu seçiyorsun ve şansını deniyorsun. O zaman kumarı da serbest bıraksınlar. Hiç olmazsa onda kendi paranla risk alıyorsun. Yine emeğinle kazandığın bir parayı ortaya koyuyorsun.
3- Acaba yarışmacı olmak için arananlar nedir? Örneğin acıklı bir hikayeye sahip olmak reyting getirir mi? Eskiden mecbur oldukları için abuk subuk da olsa bir genel kültür sorusu sorarlardı. Bunda o da yok galiba.
4- İnsanların aslında hiç hak etmedikleri paraları kaybettikleri andaki görüntüler kimse kusura bakmasın ama beni kızdırıyor. Özellikle kendilerine önerilen parayı almayarak kumara devam edenlere iyice deliriyorum. Yani bu şuna benziyor. Sokakta 5 bin YTL buluyorsun ama almıyorsun. Neden? Belki bir sonraki sokakta 50 bin YTL bulabilme ihtimali üzerine. Nasıl bir hırstır bu? (Parayı alıp almama ahlakı üzerine hiç konuşmuyorum, o ayrı bir tartışma konusu)
5- Hani Hıncal Abi ‘İnsanlar aile oldular, yarışma o yüzden tuttu’ diyor ya… Hiç inandırıcı değil. Yarışmaya rekabeti körükleyen küçücük bir kural koyun aile maile kalır mı bakın bakalım. Hem kavga da çıkar. Bu da reyting değil mi?

Not: Milli Piyango ve İddaa da kumar diye düşünebilirsiniz. Katılıyorum. Ama en azından orada kendine önerileni almamak ve devam etmek gibi bir hırs yok. İddaa oynamadım ama piyango bileti almak beni o derece rahatsız etmiyor. Siz ne dersiniz?

hiç bir yorum yapmadan sizlere sunuyorum.yoruma gerek yok zaten duygularıma tercüme olmuş, kendisine teşekkür ediyorum...

2008-03-07T16:09:00.001-08:00

gel-git...

2008-03-07T15:30:00.000-08:00

bu ne dengesizliktir böyle ki bir gün sevdiğimi haykırırken yaşama şimdi ölüm ne gerçekdiye düşünüyorum...Hayır elbette ki karamsarlığın yakama yapışmasına izin vermedim.ama düşünüyorum içten içe...
Çoğu insana kabullenmesi zor gelen bir tabudur ölüm.Hele sevgilinin ya da sevilenin ölümünden bahsetmek tam bir bubi uzağı!Ama hayaller içinde yaşamayı tercih etsek de bu gerçeklerin idealar dünyasından ayrı bir şekilde devam ettiği gerçeğini değiştirmiyor sevgili hayalperesler...Hani o hayalin en ballı yerinde,sevgilinin dudağındayken ya da gondolun tepesindeyken, elinde kupa tutarken ya da takımının kupa alışını izlerken kapını çalabilir orak kollu azrail...
Farkında mısınız ölümü öylesine korkuyla kanıksamışız ki her an ölebilme ihtimalimizi sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi çöpe atıyoruz.Tabii ki ölüm korkusuyla paranoyakça bir yaşamdan bahsetmiyorum.ancak alışılagelmiş yaşam düzenimizde geleceksel kaygılar ile ne kadar anlık hatalar yapıyoruz bundan bahsediyorum.
Düşünün...Bu yazıyı yazmak bugün vapurda aklıma geldi...aynı anda ben bu yazıyı yazamadan basit bir vapur kazası ya da küçük bir erken yaş kalp krizi ile maazallah vefat edebilirdim.Olan ertelediğim yazıma olacaktı...
Tamam saçmalıyorum farkındayım, gecenin ikisinde korkunç bir baş ağrısıyla daha mantıklı bir yazı beklenemez zaten ama şunu demeye çalışıyorum...Hepimiz anlarımızı yaşıyoruz.gelecek temelleri atma çabalarında aslında önceden kürek sallanmış temeller üzerinde anımızı yaşıyoruz.Bir nevi temelin üstüne çıkılmış bir kat sayılır yaşadığımız an.Ama öyle bir temel üstünde duruyoruz ki heyelanların ne zaman yerlebir edeceği hiç belli olmuyor bizi.
carpe diem/ anı yakala felsefesi gibi klasik zırvalara girişmeyeceğim.Sadece şunu yapın yeter...Oturup uzun uzun ölümünüzü düşünün.Hatta inandırıcı olsun diye yatın bir yere boylu boyunca ve hayl edin.öldüğünüzde arkanızdan üzülecekleri,yarım kalan hayatınızda yapmayı planlayıp bitiremediklerinizi,söylemek istediğinizi ama bir türlü doğru anı (!) yakalayamadığınızı, dileyemediğiniz özrü, ödeyemediiniz borcu, siz ölünce ortaya çıkacak sırrınızı ya da tasarlayıp çizemediğiniz resmi,yapamadığınız müziği düşünün...Eğer eksiklik hissi ruhunuzu acıttıysa işte kalkın yattığınız yerden, tüm bunları kağıda dökün.Yapın demiyorum ama yapmış kadar olun.
En azından bir gün gidersek arkamızda kalanlara dair hislerimiz bizim elimizden çıkmış olsun...

2008-03-05T10:33:00.000-08:00

kısa bir ArtDabbler çalışması...grafik tablet üzerinde

Seviyorum...

2008-02-24T15:31:00.000-08:00

Seviyorum yaşamayı...

Çoğu zaman beni maskeler takmak zorunda bıraksa da seviyorum maskelerime makasla gözler açıp ardından dünyaya bakmayı...

Asla bana sonsuz mutluluk vaad etmedi hayat biliyorum.Asla kuralları yıkma hakkı vermedi.Asla toplum denilen şeytan çokgeninin dışına çıkma hakkım olmadı ve olmayacak belki de.Ve kendini çıkabilmiş sanan tüm insanlar aykırılıkları dahilinde bile olsa ne kadar toplumsal kaldıklarını bir bilseler...Kaşını gözünü delmek ya da çok içip eğlenmek topluma aykırılıksa...bunu yapan en az bir milyon insan varsa...Ne yazık ki siz de bir toplumun parçası haline geliyorsunuz bu durumda...

Hayatı seviyorum...Beni her zaman iyi insanlarla karşılaştırmayacak biliyorum.Bu güne kadar ne kadar kötüyle karşılaştım o da tartışılır.Ama canımı acıtıp geçen herkesten bir parça kendime çalıyorum, ondan biraz deneyim bundan biraz ders...Ve eğer gerçekten karşılaştığım kişi kötü ise, ve ben ona nazaran gerçekten onaylanır biçimde iyi kalmış isem...Bunu saklamak küstahlık olur...Ben günün ardından bununla kendi kendime gurur duymayı seviyorum.

Yaşam bize barış dolu bir dünya,kuşlar böcekler, sevgi dolu insanlar sunmasa da hep...Yılmaz Erdoğan'ın şiirine selamlarla..."Ben onu düzeltebilme ihtimalimizi ve hayallerimizi seviyorum..." Kızsak da, söylensek de ben kahvehanede Türkiye'yi kurtaran köylüyü de seviyorum.Evet, onu kabul etmiyorum ama bana söylenecek bir sebep verdiği için onu da seviyorum. Çok mu bencilce...O halde size bir iddia sunuyorum...Bir hafta içinizden dahil en ufak bir olaya söylenmeden geçirin,herşeyi güzel görün...O zaman anlarsınız. :)

İnsanlarla tartışmayı seviyorum. O an benim için önemli olan fikrimi kabul ettirmek değil fikrimi paylaşmış olmak oluyor çoğu zaman, ve ne yazıkki karşı fikri 'bir de o yönden bakayım' iç güdüsü ile sık sık kabul ediyor olsam da...Ben insanlarla açık açık konuları tartışmayı seviyorum.O masada soğumaya bırakılan bir çökelmiş kahvenin tadını ancak o zaman anlıyorm...

Susmayı seviyorum...Sustukça içimde konuşmayı ve içimdeki ben ile her seferinde daha çok şey paylaşmayı, en yakın arkadaşım olan bana hayali kollarla sarılıp kendi psikoloğum olmayı seviyorum.Onunla herşeyi rtüksüzce konuşabilmeyi seviyorum...

Aşık olmayı seviyorum.Acı çekecek olsam bile insanoğlunun mazoşist olduğunu biliyorum.Aşık olduğunda karşıdaki insana ulaşamazsam içimde kopacak fırtınaları biliyorum ve bunları yansıtamadıkça gurur kafesimde bakırdan bıçaklar yiyeceğimi de...Ama ben bunları yaşamayı ve yaşamış olmayı, sustuğum zamanlarda düşünecek birilerinin olmasını seviyorum.Ben tüm yaşadıklarımın kalemime vurmasını seviyorum.

Yalnızlığımı seviyorum.Kimseye bağlı olmamayı, özgür kalmayı sınırlarım içerisinde...Çok şey yapamıyorum ve benim özgürlük anlayışım en yakınlarıma bile çoğu zaman kafes gibi gelse de ben özgürlüğümü seviyorum diyorum.Ben, bir uçağa atlayıp yurtdışına kaçamasam da yurtta sıkıldığım an kafamı uzatıp bir Kadıköy-Taksim yapabileyi,yanımdan geçen her yüzü tek tek incelemeyi, almaya hiç niyetlenmeyeceğim vitrinleri seyretmeyi, asla girmeyeceğim 'iki süper film birden' sinemasının önünden geçerken içeri kaçak bakışlar atıp kendi kendime gülümsemeyi :), otobüste dönerken kulaklıklarımı takıp bir müzik eşliğinde kendimi sert bir kimliğe bürümeyi ve cama yaslanıp 45 dakikalık yolda uyuyan güzel kadar uyumuş gibi olmayı seviyorum...

Çok sinirlendiğim bir anda 15 dakikalık yolu depar atar gibi 5 dakikada almayı ve ardından gelen soluk soluğa kalmayı ve bacak kaslarımın ağrısını, o sinirle içimde hissettiğim coşkuyu seviyorum.

Ağlamayı seviyorum.İçimden parçalar sanki koparılıyormuş gibi hissetsem de ağlamanın insana verdiği haklı ruh halini seviyorum.Ağlamanın ardından gelen sakin uykuyu seviyorum.Ağlarken kendime aynada bakmayı,kızarak gözlerimin içinde kendimle konuşmayı, kendi kendime olayları abartmayı sonra normale dönmeyi seviyorum.

Ölmekten korksam da bir sonun varlığı düşüncesini ve bir gün herşeyiyle bu hayatın sona ereceği düşüncesini seviyorum.Bir toprakta çürüyeceğimi hayal edemesem de toprakta en azından bir işe yarayacağımı bilmeyi seviyorum ve içimden hep kurtçuklara afiyet olsun diliyorum :) iğrençliğimi seviyorum.

Aklıma gelmeyen tüm o iyi ve kötü şeyleri seviyorum henüz aklıma gelemeseler de hayatımın on dakikada hatırlanıp bitecek kadar boş geçmediğini gösterdikleri için.

Pollyanna'lık değil bu...Acılar çektiğimi inkar etmiyorum, içim bulanıyor çoğu zaman sıkıntıların karmaşasından,isyan ediyorum.Ama ben güçsüz olmayı kabullenemiyorum.Ben güçsüz olmayı kabullenemeyişimi, hiç öyle olmasam da kendimi çizmeye çalıştığım dövüşçü kadın karakterleri gibi her sorunla başa çıkan, çok sorunlu, mutluluğu göreceli kadınlar gibi olduğumu hayal etmeyi seviyorum.
Sırf bu yüzden işte...Sırf bunların yüzünden...
Ben cidden yaşamayı seviyorum... =)

bir kaç karalama...

2008-02-17T14:24:00.000-08:00

parodi...

2008-02-02T11:02:00.000-08:00

Kimdi giden,kimdi kalan
Giden mi suçludur her zaman?
Dönmemek üzere kaybolurken onlar ufukta
Hep mi bakakalacağız giden geminin ardından?
Serdeki erkekliğe mi yaraşmaz ağlamak yoksa dünya mıdır bizi tutan?
Peki ya kadınsak ve arda kalansak,
Yağmurun elleri kadar küçükse ellerimiz
Ve tutamıyorsak akıp giden zamanı avuçlarımızda?
Sigaramızın dumanına sarıp içiyorsak gidenin ardında bıraktıklarını,
Her akşam öyle bir içip kederlenip
Mutsuz oluyorsak meyhane masalarında?
Çemberin neresindeyiz o zaman?
Kalbimiz ne Ege'nin ne Akdeniz'in tuzlu suyunda değil
Bir kendini bilmezin elinde parçalanmışsa ya?
Ne deniz ne de mehtap
Bırak onu, seni sana sormuyorlarsa artık?
Ve kapayıp gözlerimizi İstanbul'u dinleyemiyorsak huzurlar?
Ve İstanbul bile İstanbul olalı görmediyse böyle keder
Çıkıp dağa taşa onu yeneceğimizi haykırmak hangi günaha bedel?
Olmak ya da olmamak bile
Heraklit'in değişken nehrinde başkalaşıyorsa
Ve başkalaşmayan bir tek kalbinde kalan acılar oluyorsa?
Herşeyden önce insan olmak işe yaramadıysa onda
Ve insanca kendini o insanda tanıyamadıysan
Ve öylece kendine yabancılaştıysan?
O zaman gelmemiş midir vakti artık
Esip geçmeyi öğrenmenin rüzgardan
Ve yokolan umutların uğruna salkımla söğütü eğmenin?
Sol köşende atan kalbin ellerin kadar küçük değilse ve
Takılmış bir martının kanatlarına,uçuyorsa yamacından
Şimdi asılıp kanatlarından
Değil midir zamanı dur demenin bu saçmalığa?
Söyle işte ona gitmemesini
Söyle ki o zaten çoktan bırakıp gitmişse seni
Sen de yak şimdi gemilerini
Dönüş yok artık geri
Bakma yanan gemilerin ardından,bırak
Giden asla dönmüyor geri...

kaynak

2008-01-30T07:23:00.000-08:00

Bir kadının hayat kaynağından akan her damla kan,bu dünyada yaşamın ardıllığının kızıl bir aynasıdır.Doğurganlığı gösteren bahar,sağlığı gösteren yaşam sıvıdır.Bu yüzdendir ki eğer illa bir şeyler kutlanacaksa , erkeğin vücundan alınan et parçası için değil yaşama can veren o damlalar için düğün dernek yapılmalıdır...Ne yazık ki gerçek hayatta, zihinlerde kadının kendisi bile öyle bir utanç kaynağıdır ki bırak düğün dernekle halka duyurulmayı; hemen ertesi günü kara çarşaflarla gölgelere soyutlanır.

aklımdan esintiler...

2008-01-30T06:57:00.000-08:00

Her şey adı konduğu anda yitirilir;
Bu yüzdendir ki insanoğlu hiçbir şeye sahip değildir...
22.01.2008

Kendi kendine kalmak zordur;
Kendin gibi biriyle bir gece geçirmek
İki kişinin de sevdiği onca seçenek arasından
İkinizin de nefret ettiğini yapmakla sonuçlanır;
Kendi kendine ağlarsın...
23.01.2008

Her kalbi açmak için ayrı ayrı anahtarlar denemek yerine kalpleri açmak için maymuncuk kullananlar,açarken zorlandıkları kalbin içinde kürdan olsa Musa'nın asası sanarlar...
23.01.2008

Şu koca denizde
Bir parça simit için
birbirine düşen martılar mı suçludur;
Yoksa ortaya bir parça simit atıp
Onları birbirine düşüren boğaz gezgini mi?
22.01.2008

Ne kadar alışkın insanlar laftan "iyiyim" diyene
Kötüyüm dendiği an ise hemen sorarlar "niye?"
Oysa iyiyken sormamıştınız "neden" diye
Bu ne alakadır kötülüğe?
23.01.2008

Yorum yaptıkça çoğalır herşey;
Yorum yapmaya değecek bir şey yoksa
Çoğalmasınlar yeter...
24.01.2008

Tüm renklerin arasından en çok beyazın kirleneceğini bile bile seçtim apak perdeleri.İstanbul'un isli havasına nazaran astım insan manzaralı pencereme.O kadar beyazdı ki, bir zaman sonra insanların gözüne batmaya başladı; her renk göz bir parça leke bıraktı; kaçtım...Ben ise her seferinde çiteleyerek çıkardım perdelerimden bakışları.Ama bir gün öyle bir göze geldi ki perdem, sandıktan renklileri çıkarıp beyazımı sarartmak için sandığa sakladım...
23.01.2008

On parçalı tek renk bir puzzle'ı tamamlamak, çok parçalı koca gökkuşağını tamamlamaktan zordur; herşey o kadar aynıdır ki çıkış yolunu bir türlü bulamazsın...
24.01.2008

Güzele rağbet çoktur.
Güzeli güzel yapan budur.
güzel güzelliğini kaybedip rağbet durunca
Güzel de hasetinden kudurur.

Çirkinse hep kendini arka planda bulur
Bir gün farkedilirse hasat yeri bahar olur
Farkedenin sepetini öyle nergislerle doldurur ki
Farkeden oracıkta karnını doyurup ortadan kaybolur.
25.01.2008

2008-01-29T03:07:00.000-08:00

Dün sabaha karşı kendimle konuştum,
Ben hep kendime çıkan bir yokuştum.
Yokuşun başında bir düşman vardı;
Onu vurmaya gittim,kendimle vuruştum...

özdemir Asaf...

sevgilerle...

BECOMING JANE

2008-01-07T08:12:00.000-08:00

A love affectionate as Jane Austen's,a love such desired and let go as hers.Never looking back through what she'd lost but caring what she'd let her love to gain in his life; a marriage and beautiful daughters...Fame and reputaton...which one would fate recommend to a female writer from a village,to a maiden,a daughter of a religious man?
Jane Austen was brave enough to follow what her heart beated for, though, she didn't know for sure whether the wind was with her.Nay, the wind was stubborn not letting her on her way but, tough she was to it,either.Bred up in a village of narrow minds -limited within the curls of their brain cortexes- she knew what she had to do to gain her "her-own-choice-life"; a life gained on her pen.However,dark reputation was the smell in the air that followed "a female writer" at that time;She just closed her ears, just as she did when contradictions faced her the moment love was all around, and let herself to the flow.Afterwise; all black turned into white ink of fame when she wrote with her stained fingers.Never promised her ink, to bring her her love back and make her happy again but, neither she willed them back at all.She pulled out the inspiration from her own sad story and wrote her own novels - novels with happy finals- ,that was what she all the time wandered for.
Never married she, never had a daughter as Lefroy, her great love did; but never did she take her any step back from the stair she had put onto,either.she never cleaned the ink of her fingers to gain her old peace back and nor did she let her papers of writings burn and vanish.Never did she let "Jane Austen" to be some kind of a rule-accepting village woman.
That was the fact that created "Jane Austen"...

Sen "sen" ol...

2007-12-28T14:23:00.000-08:00

Yanlış bir hayatı doğru yaşamak ya da doğru yaşanan bir hayata yanlış başlıklar koymak...Dünyada daha başarılı olunan bir kulvar daha yok görünürlerde.İnsanlar kendilerine verilen hayatları yaşıyorlar kendilerininmişçesine ya da kendi hayatlarını başkalarına amade sürdürüyorlar.
Mevlana'nın yedi büyük öğüdü vardır,bilirsiniz; insana "ol" der,aslında "ol" demesine kalmadan "doğru insan modeli"ne uygun olarak çoktan yapmış "ol"mamız gerekenleri.Ama gel gelelim bizim çağımızda doğru insanı yaşatmazlar...
Cömert oldun mu,yardım ettin mi böbreğini çalarlar,kusur örttün mü seninkini açarlar,hoşgörünü kötüye kullanıp bir de üstüne alçakgönüllülüğünü burnu büyüklük sayarlar...
Ne var ki en çok da yedinci öğüdü yok sayarlar :
"Ya olduğun gibi görün
Ya da göründüğün gibi ol!.."
Ne olduğumuzu aslında bir çözebilseydik...
Küçükken kimileri doktor olmak isterdi.Annelerin altın günü toplantılarında "altın" çocuk onlar olurdu genelde.Sonra bir sivri çıkıp "ben çöpçü olacağım" derdi,demez olaydı; bir kahkaha,bir alay,çocuk orada bilinmezliğe itilirdi.Nesi vardı ki çöpçülüğün?Çocuğun gözünde belki de dünyayı kurtaran adamlıktı çöpçü olmak,annesini bile yığın olmul çöp kovasını kapının önüne atarken görünce...Birisi çıkıp dünyayı çöp yığınlarından,sonrasında oluşacak çöp canavardan kurtarmalıydı.Çok yazık...Bizim kahraman daha sahne ışıklarına girdiği ilk anda tökezledi ve kenara çekildi sahneden;şimdi doktor ya da mühendis olacak.Hayalini kurduğu,kendinin olacak olan,en doğru hayattı belki,ama şimdi yanlış bir hayatı doğru yaşayacak ne yazık ki...
İşte bu yüzden dayanamadı,patladı J.J.Rousseau sonunda...Gerçi patladığında henüz bizim çöpçü doktor çocuk dünya sahnelerinde oynamıyordu ama Rousseau döneminde de vardı benzer sivriler.O da görünce sinirlendi bu işe; "Ahmaklar!" diye düşündü içinden belki ama dışından kibarca ekledi: "çocuk ne hekim,ne papaz ne de asker olmalıdı,herşeyden önce insan olmalıdır!" diye.Belki de yanlış bir hayata sürüklenen çocukları fark eden ilk yetişkin olup yanlış hayatlara baştan doğru bir yol çizmeye çalıştı:
Kimisi bunu algıladı,kimisi aynı tas aynı hamam kaldı...
Tüm bunların ardından söylenecek tek söz,izlenecek tek yol ise yine Mevlana'nın bir söylevi oldu.Zaten ne deseydik,yapacak başka bir şey de yoktu,sesleniverdik;

"Gel,gel, ne olursan ol, yine gel!"

yok olma zamanı şimdi...

2007-11-21T02:39:00.000-08:00

Yaklaşan bir ambulans...
Sirenleri gittikçe acı veriyor kulaklarına,acı acıma duygusu uyandırıyor,midesi ekşiyor.

-Allah acil şifalar versin...

Ambulans geçiyor,arkasından bakıyor;sola yanaşmış araçlar bir bir ambulansın peşine takılıyor.Hayal ediyor içindekini, sedyede bir kişi,iki hemşire biri erkek diğeri dişi,nefes aldırma çabaları,türlü sağlık alet-edevatları...
Sonra normale dönüyor trafik,hasta gidiyor,ambulans gidiyor,ardında arabalar gidiyor...

gürültü kalıyor,ıslak yolu ezen tekerlerin hışırtısı,ayaz kokusu ve burnunda soğuğu.

Cebinden müzik çalarını çıkarıyor,önce kulaklıklar kontrol ediliyor; L ve R...Takılıyor,az önceki hayalin yarattığı sıkkın ruh haline uygun sert bir müzik açılıyor; kaşlar çatılıyor,eller cepte;adımlar hızlanıyor,her adım davulun sesiyle yerde;herkese,herşeye ve dünyaya kızgın öfkeli sitemli bakışlar atılıyor.
Nedenini kendisi bile bilmiyor...

Yoldan geçenler ona bakıyor,o da onların gözlerinin,göz bebeklerinin derinine.Gözlerini kaçırıyorlar, başarı edasıyla ritmine devam ediyor.

Vapura geliyor,yön tayin edip sırtını haydarpaşa'ya dönüyor; ağlamak yok.Vapur kendince hızlı,basın ritmine göre yavaş dalgalı suda ilerliyor.Hayal ediyor;
"bu vapur ya batarsa?Ya bu sefer olursa?..Haberi olmaz ki...Ama ya olursa?..

Saçmalama!Sus!Denize bak!
Ya da bakma,yüklen aklına,çıkar o kitabı oku oku oku...
Sesini aç müziğin yüklen kulaklarına,içinden ağla!!!
Bağır,hıçkır,tekmele içinden kastan duvarlarını,sık dişlerini,burnundan solu...hepsini içinden yap,yık emanet bedenini..."

Karşı bankta oturan adam bakıyor ona,çatık kaşlı kız denize dalmış,bir yandan da süt liman sakin görünüyor bizim içten fırtına...

Vapur yanaşıyor,adımlar hızlanıyor.Tramway,yer verme ve yollar; karaköy,eminönü,sirkeci,gülhane,çemberlitaş,BEYAZIT-KAPALIÇARŞI...

Okulun kapısına kadar aynı hızda ve bir solukta varıyor.Kulaklığı çıkarıyor,giriyor kapıdan...

Bir grup kantinde el sallıyor,bir grup banklarda "Damla kız hoşgeldin!"

gülümsemeler,selamlaşmalar,sevgi selleri,geçici hoşçakallar...

Damla kız hoşgeldin...
hoşbuldum...
boş bulundum...
boşluk...
boşluğa düştüm...
duvarlar...
kaşlar ve çatıklar...
baslar ve sololar...
bas gitar ve haydarpaşa...
yollar,denizler,sokaklar ve vapurlar...
yalnızlık...
koyu yalnızlık,mutlu yalnızlık...
sus!yok olma zamanı şimdi!

2007-09-27T11:43:00.000-07:00

"Bir kaç ay önce, Trakya'da, Edeköy'de, Edeköy Katliamı ile ilgili yaşlılarla sohbet ediyoruz. Anası bu katliamdan sağ kurtulan, 1927 doğumlu Lütfiye nine eski zamanlardan bahsederken birden lafı Atatürk'ün ölümüne getiriyor.

"...okuldan eve geldim. Anamlar 'Atatürk öldü' deye ağlaşıp duruyular. onlar ağlayı deye ben de ağlamaa başladım. "biz bi katliyam gördük, gene mi görcez? Atatürk bizi kurtardı. Atatürk gitmiş, biz gene mi görcez?" deye onlar ağlaşırken ben gördüm yavrım?" diyor ve 70 yıl sonra yine gözleri doluyor, konuşamıyor.

Oysa bugün, "Atatürk bizi düşmanlardan kurtardı" cümlesi ne kadar klişe. ne kadar içi boş.
Zamanlar değişiyor, tamam... Kendim dahil olmak üzere artık insanların atatürk ideolojisinde yaşaması da mümkün değil, kabul...
Ama Atatürk'ü sevmenin, o duygunun içinin boşaltılması, gerçekten oldukça başarılı bir çalışma olmuş. bizim bugün Atatürk'ü gerçekten sevmemizi engelleyen ve bu adamı kimi putlaştırarak, kimi karalayarak, kimi çıkarları için kullarak, genellikle de gerçekten öğrenmemizi engelleyerek, ona karşı duyulan sevginin yok edilmesinin sorumlusu, sağcısında solcusuna, devletçisinden ümmetçisine herkese çok kızgınım.

Atatürk isminin anlamı, ‘eskinin zaman insanları için ne kadar farklı, şimdiki zaman insanları için ne kadar farklı’ diye düşünüyorum şimdi.
Ama galiba ben bu adamı lütfiye nine gibi, zelzeleden çıkmış kırşehir halkı gibi seviyorum.
Ve kendimi, Atatürk ile arama klişe duvarları ören, ona dair herşeyin içini boşaltan herkese karşı bir zafer kazanmış gibi hissediyorum."

Bu yazı bana Tezcan abim tarafından bugün (27.09.2007)gönderildi.Yazı onun birlikte bizim köyün katliamının belgesi niteliğinde bir belgesel çektiği bir arkadaşı Atakan SEVGİ tarafından yazılmış.
Yazıda bahsi geçen Lütfiye Nine benim BABANNEM...Tezcan abimin de...
Yaşananları bizzat defalarca dinledim ondan; küçüktüm masal gibi geldi, büyüdüm şimdi yüreğimi yakıyorlar.Bize hayal gibi gelen bir devir var.Sözde savunduğumuzu sandığımız,süslü lafların ardında tıpkı Atakan Sevgi'nin dediği gibi içini boşalttığımız bir atamız,Atatürk'ümüz var.Kirli cam kutudan izledikleri magazinsel vitrin haberlere alışan bir milletimiz var.Hayatı iki mankenin malikanesi,bir kocanın cinneti ve cinayeti,bir dolu takım elbiseli adamın göz boyamalarından ibaret sanıyorlar.
Seçimden önce peyniri 20 liraya aldıkları için; "kriz yok,fiyatlar ucuz ve sabit,sağmış solmuş anarşi işi bunlar kardeşim,ben keseme bakarım,adamlar müslüman, suç mu canım?" diye düşündükleri için, gösterilen sahte politikalar içlerini "ılındırdığı" için ve sırf insanoğlunun bencil yapısı gereği anlık çıkarlarının kapkara bir cahillikle peşinde koştukları için şimdi peyniri 40 liraya alıyor,içini ılındıran bir ılımlı sahte bir politikayla devletini hortumlatıyor,başına kına sürüp yolladığı oğlunu meclise soktuğu terör temsilcileriyle ölüme teslim ediyor ve iş işten geçtikten sonra ağıtlar yakıyor...
Diğer yandan bunlara muhalif duran parti ise elleri cebinde geziyor,en çok da insanın canını bu acıtıyor ya.Atatürk'ün çizdiği altı okun ucunu köreltiyor,koltuk sevdasıyla diktatörlük rüzgarları estiriyor ve millete inanılacak güvenilecek bir dal vermeyi kesesine ve namına girecek sıfırlara değişiyor birileri.Asıl gailesinin millet olması gerektiğini,Ata'nın isteğinin zaten bu olduğunu unutuyor ve halka arkasını dönüp erişemediği ciğere laf atıyor.Kısacası aslında beş kuruş etmeyen ciğerin seviyesine düşüp ciğeri yüceltiyor.
Biz ise hala düşmanı dışta arıyoruz.Baştakilerin Müslümanlığımızı sömürmesini alkışlayıp,kendi boynumuza saydam halatlar geçiriyoruz.Geçmiş olsun halkım,ne diyeyim.Topluca uçuruma sürüklüyoruz kendimizi...

ufak bir alıntı,ezbere okutulan bir hitabetten,anlamı hiç irdelenmeyen bir metinden...
Size modern Türkçe'miz ile,yalın anladığımız dil ile çevirilmişini sunuyorum.Umarım bu sefer anlayabilirsiniz...

" ...Gelecekte de, yurt içinde ve dışında, seni bu kaynaktan yoksun etmek isteyen kötücüller bulunacaktır.
Bir gün, bağımsızlığını ve cumhuriyetini savunmak zorunda kalırsan; ödeve atılmak için, içinde bulunacağın durumun olanaklarını ve koşullarını düşünmeyeceksin! Bu olanaklar ve koşullar çok elverişsiz olabilir. Bağımsızlığına ve cumhuriyetine kıymak isteyecek düşmanlar, bütün dünyada benzeri görülmedik bir utku kazanmış olabilirler. Zorla ve aldatıcı düzenlerle sevgili yurdunun bütün kaleleri alınmış, bütün gemilikleri ele geçirilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve yurdun her köşesine düşman girmiş olabilir.
Bütün bu koşullardan daha acıklı ve korkunç olmak üzere, yurdunda, iş başında bulunanlar, aymazlık ve sapkınlık içinde olabilirler. Üstelik, hainlik de yapabilirler. Daha kötüsü, iş başında bulunan kişiler, kendi çıkarlarını, yurduna girmiş olan düşmanların siyasal erekleriyle birleştirebilirler. Ulus, yoksulluk ve sıkıntı içinde ezgin ve bitkin düşmüş olabilir..."
Atatürk'ün Gençliğe Seslenişinden...yorum sizin.

düşünseli

2007-09-15T12:18:00.000-07:00

ben böyle ölmek isterdim...

2007-09-13T16:30:00.000-07:00

“yaşımı söylemiyorum...ama çok mevsim geçirdiğim doğru o kadar ki sayısını bilmiyorum.sahi neydi en sevdiğim mevsim?ilkbahar...yok hayır ilkbaharda olmaz neşenin,canlılığın,bereketin mevsimi...Kış?soğuk olur insanlar vefat edenleri gömme telaşında çabuk unuturlar,unutulmak hoş değil hayır istemem...yaz?hayır hayır asla olmaz!insanların en ihtiyaç duydukları zaman.sonbahar kafidir,yapraklarla birlikte gitmeliyim buralardan,doğduğum mevsimde veda etmeliyim hayata...doğum günümü kutlayalı en az bir hafta olsun...
pastamı hatırlıyorum.uzun uğraşlarım sonunda ilk defa çilekli pastayı sevdiğimi hatırladılar.bu doğum günüme nasipmiş heyhat geç oldu yaşlılıktan,kolesterol kalp yedirtmiyorlar...olsun görmeden gitmeyeceğim,ayrıca kokusu yeter kızıl benekli çileğin.tazeliğin neşenin tutkunun kokusudur çilek.her yediğimde gençliğimi getirir oldu artık aklıma...yaşlılık...ömrün asıl çocuk yılları,hassas narin olgun çocuğun zamanı.mumlar koymuşlar üstüne sağ olsunlar üflerken de yardım ediyorlar.çaktırmadan dokundurmuşlar, mumları saymadım sanki...
evet tam bir hafta öncesi böyleydi...şimdi ağır bir yorgunluk çöktü üzerime sanki yılların kovulmuş uykusu bugün erken yatmalısın yolun uzun diyor.olmaz daha işim bitmedi diyorum.sakin ol diyor henüz az da olsa vaktin var gözün açık götürmeyeceğim seni...son kez titreyen ellerle torunumun kalemlerini bir de defterini alıyorum.elime alır almaz bir ürperti sarıyor içimi,özleyeceğim...son resmimi çizeceğim o halde en güzeli olmalı.bu sefer silgi kullanmamamlıyım,sadece çizgiler,hayatımda yaptığım hatalarım da üzerinde gözükmeli ama doğal olmalı.bir melek çiziyorum herzamanki gibi.bu sefer kanatları açık bir melek,titreyen ellerimden çıkmış titrek çizgilerle uçmaya hazır bir melek...
sallanan sandalyem...çocukluğumdan beri hep özenerek baktığım varlık.sana ilk maaşımda sahip oldum.ilk başarımda benim oldun ve en güzel günlerimde en kötüsünde de sen hep aynı köşeden çağırdın beni kucağına.sana da veda ediyorum dostum...son kez kucağında huzur buluyorum bu dünya da...duyduğum sesler,dinlediğim müzikler,gördüğüm gözler,resimler,manzaralar,yüzler...hepinizi tekrar şimdi görüp duyamam,veda vakti geldi,zamanım az...ama hatırlıyorum birer birer herbirinizi...el sallıyorum zihnimden,son kez bir gemi hayali kuruyorum sizler uzaktasınız ve el sallıyorum burnundan gemimin size...elveda tüm güzellikler ya da çirkinlikler.sizinle olmak güzeldi..eh sıktım artık biliyorum yeter.veda felsefesi de bir yere kadar...ama izin verin son kez sevdiklerimi göreyim.
yatıyorum artık.çevremde sevdiklerim hepsine son kez bakıyorum.farkında değiller,sevmem öyle acıklı vedaları onlar işleriyle uğraşırken ben gözlerimi kapıyorum.hepsini hergün doya doya öpüp sarılmıştım zaten,içimde onun da hasretiyle göçüyorum...
gözlerim kapalı,ellerimi filmlerde gördüğüm artistler gibi karnımın üstünde bir çiçek tutar gibi birleştiriyorum.saçlarımı hayal ediyorum ak ak olmuş tellerini yastığımın üzerinde nasıl dağıldıklarını...son kez kendimi masal kitabımdaki uyuyan güzele benzetiyorum,kibirli demeyin siz de yapmışsınızdır çocukluğunuzda durduğunuz durumu farkedince bir yerden bir güzel görüntüyü kendinizle özdeşleştirmişsinizdir,son kez kendimi öyle hayal ediyorum.uyku perisi geliyor,uyu artık prenses yorgunsun,yarına yolumuz uzun dinlenmen gerek.üzerime parlak pırıltılar serpiyor zamana sesleniyor vakit geldi tamam.son kez özlemle hasretle ve hüzünle ürperiyorum ve sonra gözlerimi sımsıkı kapayıp uyuyorum...esnemeden,yorgana daha sıkı sarılmadan,yatakta dönmeden...
olduğum gibi bırakıyorum kendimi kara kalem meleğimin ellerine..
umarım beni almaya gelen şu koca hayatın ardından o olur kızıl ateşler yerine...ve son kez hayatın kıyısına gelmişken sırf hayata gıcıklık olsun diye gülümsüyorum ....:)....:)....:)

Biri Erkek Biri Dişi-1

2007-09-13T15:25:00.000-07:00

"Bir güler yüz yeter sevgilim..."
Erkek dişinin ne istediğini düşünür saatlerce,ne yapmadım da,neyi unuttum da kızdı bana diye.Kadın saatlerdir üzülmektedir;neden yapmadı nasıl unuttu ki umursamıyor mu yoksa beni? diye...Üçüncü şahıs ise düşünür ne doyumsuzsunuz siz insanlar diye;Tanrı onlara aşkı vermiş,geriye kalan sorun ne??
Dişi konuşmaktan yanadır,anlatsın sorununu,anlasın erkek,düzeltsin hatasını ister.Erkek aklındaki soruda çakılıkalmıştır,anlattıklarını dinlemez dişinin;neden? de hep,yine ne oldu?Dişi "yine değil her zamanki gibi farklı" diye düşünür,hepsinin arasındaki bağlantıyı görür ama dile getiremez bir türlü,karşısındakini kırmaktan korkar söz öbekleri ile.Erkek söz öbeklerini duyar ama dinlemez can kulağıyla.Hala sorar; Ne yani suçlu olduğunu kabul etmiyor musun?Dişi hıçkırır söylediklerini dinletememekten.Pes eder sonunda; Al! der, özür diledim ve sustum işte! Erkek söylenir; kadın milleti ne gevezeler!! Kadın ağlar,erkek yine söylenir; "kadınlar mızmızlar üstelik,tek silahları gözyaşları zavallıların..." Kadın gözyaşlarını göz kapaklarının ardına gömer ve arkadaşlarına sığınır,onlarla dertleşir,konuşur ve paylaşır.Erkek yine söylenir; "Kadın dediğin ne dedikoducu yaratık,Tanrım,kaburga kemiğimden yarattığın ne aciz böyle!"
Dişi vazgeçer hepsinden, çünkü o sevdiğine kendinden birşeyler katmıştır, değer vermiştir,kıyamaz ilişkisine.Erkek kendine birşeyler almıştır dişiden,ilgi ve alaka,ben bunlara layığım der;kıyamaz ilişkisine...Alttan alsın artık yeter diye gülümser sevgilisine; "seni seviyorum" der.Kadın kalbinde tutan karları ateşe verir ve kuşanır bahar çiçeklerini;
"İşte buydu beklediğim,bir gülüşün,ilgime karşılık bir tatlı söz be adam,çok mu zormuş?Bir güler yüz ve tatlı söz içten gelen yeter de artar daha ne isterim ki?..."
Erkek gülümser,kadın gülümser...Erkek anlamaz ama kendini otoriter ve güçlü hisseder; kadın anlattığını sanar kendini,gurur duyar başardığı için ve mutlu hisseder...
Ve bu hikayede mutlu-mutsuz yaşar giderler...

bisiklet

2007-08-29T14:00:00.000-07:00

Sanki uçaklarla yarışacak kadar hızlıyım,saçlarım sanki şampuan reklamlarının yıldızları gibi parlak ve ahenkle uçuşuyor.Sanki dünyada var olan son amazon benim ve bunu sanki herkes biliyor.Önlerinden geçtiğim herkes bana hayranlıkla bakıyor; işte bu o kız,muhteşem bisikleti son amazon!!Allah’ım sanki şu incecik,iki tekerlekli alet benim sihirli kılıcım,onunla kaldırımlar yollar aşarım,kilometrelerin böğrüne derin yaralar açarım.Sanırım yolda beni gören herkes benimle tanışmak istiyor,ben bu kadar ilgiye karşılık verebilecek miyim?İşte daracık bir aralık,bunun arasından hiç tereddüt etmeden geçebilirim.Bunu görenler gözlerine inanamayacaklar.Ben ve bisikletim;mükemmeliz…
-kızım nerede kaldın bak sırtın ter içinde kalmış,çabuk bir bez getir de sırtına koyalım ya da üşenme git üstünü değiştir.Hem ben sana demedim mi ana yola çıkmak yok diye?Hiç dinlemiyor musun sen beni??
Bulutlar?Saçlarım??Peki ya hayranlar?Az önce geçtiğim aralık?Benimle tanışmak isteyenler???Ben?Muhteşem amazon?...
Ben bu adrenalin patlamasını yazlığa adımımı attığım günden ayrılışımıza kadar her akşam yaşıyorum sanırım.Her akşam aynı yolları belki defalarca geçiyorum,belki defalarca aldığım haz ile doruklara ulaşıyorum.Hayır,maalesef hiç müthiş hızlara ulaşamadım.Saçlarımı ise araba camlarından yansıyan görüntülerimde fark ettim;korkunçtular!Yolda geçerken pek çok kişi bakıyordu elbet,çok kişiyle göz göze geliyordum.Ama ne yazık ki hemen hepsi kendini kollamak,deli gibi gelen bisikletli dağınık saçlı kızdan yara bere almadan kurtulmak için bakıyorlardı sanırım.Ben onlar için karşıdan karşıya geçerken önce sağa sonra sola sonra yine sağa bakmak kadar doğal bir olayım.
Tabii ki zihin okumuyorum,böyle hissettiklerinden adım gibi eminim demiyorum ama insaf;altımda iki tekerlekli demir yığınım olmadığı zamanlarda beş parmaklı bir topuklu iki adet patisi üzerinde yürüyen iki yayanın evladı bir yayayım ben de.O anlarda yanımdan geçen bisikletliler benim için sadece bir yerlere giden taşıtlı insanlar oluyorlar.Hiçbir zaman bir iki saniyelik süre içinde önümden geçen bisikletliye kör kütük aşık olup tanışmak için yanıp tutuşmadım ya da yolunu gözlemedim.Hiç saçları bisikletin rüzgarında altın dalgalar oluşturan göz kamaştıran bir bisikletçi kıza da tanık olmadım.Tüm bisikletlilerden farklı olarak üstün doğa güçlerim hipnotize edici aletlerim de olmadığına göre ben de yoldan geçen adrenalin depolu hayalperest bir bisikletçiydim sadece.
Nitekim her ne kadar bu gerçeği her gezintinin sonunda fark etsem de bir sonraki gezinti başlangıcında ben yine muhteşem bisikletli amazon oluveriyorum işte,elimde değil.Karizmatik bir hareketle sağ ayağımı yarım kaldırılmış pedala koyuyorum,gücümü veriyor ardından hareket eder etmez sol pedala ayağımı yerleştiriyor ve başlıyorum çevirmeye;sol ve sağ…Sağ ve sol…Rüzgar ve yol,çekilin yolumdan amazonunuz geliyor ayol…

Yol öyküsü

2007-08-29T13:44:00.000-07:00

Yol karanlık,
Görünen ışıklar köylerden geliyor.Tek tek ve kıpır kıpır…
Bulundukları odalardan başka yeri aydınlatmayacak kadar bencil
Yol bozuk
Teker çukurlara bata çıka gidiyor
çamurlar parlak kaputta
yol kıvrak
dönemeçler öyle ki adamı isyan ettiriyor
bir dünya dönüyor,bir de onlar
yol sinsi
adım başı bir sürpriz,adım başı tehlike
tüm ilgiyi üstünde istiyor
ve yol güçlü
ne araba ona söz geçirebiliyor ne sürücü
ne teker ne fren
yol güçlü ve iplerine sahip vahşi atın
yol kahin
sürücü hayat
araba yolcu
bu ise uzun ve sessiz gecede
kısa bir yol öyküsü….

foto sahibi: hakan aydın

sevilmek,işte bütün mesele bu...

2007-08-29T03:27:00.000-07:00

Sevmek ya da sevmemek,sevmemek ya da nefret etmek...Hepsi dönüp dolaşıp bir yerinden acıtıyor insanı.Sevilmek; işte bu mutlu ediyor adamı...
Seven insan çoğu kez kendini adıyor sevdiğine,adına şiirler yazılar yazıp resimler çiziyor,müzik dinleyip bazen kendi bir şeyler çalıyor.Sevilen bunu görmezden geldikçe ise bir ateşten çıkıp diğerinde kavruluyor.Sevdiğine adadığı şarkıları dinliyor ard arda,defalarca; duygularını anlatan ya da ona, yüzüne bağıra bağıra söylediğini hayal ettiği o şarkıları ona duyurmak,insanlara ben onu seviyorum diye bağırmak istiyor.Kimisi bina duvarlarına boyuyor aşkını,kimisi daha teknolojik; internette sayfalar açıyor,içine şarkı sözlerini duygularını sitemlerini yığdırıyor.Kimisi kitaba,filme,entelliğe verip kaybettiğini sanıyor kendini kimisi içki masasında sigara dumanında boğuluyor.Sevmenin melankolik gururunu yaşıyor kendince.
Sonuçta seviyor insan; bu bencil insanoğluna ağır geliyor.Karşılığını alamadığı aşktan,bundan sorumlu tuttuğu hayattan,dünyadan ve insanlardan nefret ediyor.Kendini ruhunun karanlık sandığı mağarasına atıyor, bir gözü hala dışarıdaki ışıkta.Kömürün elmas olmayacağına inanmış ama hala ona karaelmas diyen bir madenci gibi...
Bir de hiç sevmemek var bu dünyada.Hiçbir şeyi sevmediklerini sanarlar ancak sevmemeyi sevmenin bile kuralı bozduğunu bilemezler.Sevmedikçe sevilmenin tadını alamazlar ve bir daha bir daha sevmezler.Bunlar ruhlarının karanlık mağarasında dışarıdaki ışığa arkalarını dönmüşlerdir,duvara yansıyan gölgelerini seyrederler.
Sonuçta ikisi de aynı yere varıyor bir şekilde.Sevmek de sevmemek de acı veriyor.Sevmek sevilmeden acı veriyor,sevmemek sevilmeden nefrete dönüşüyor, yine acı veriyor...Tek kapılı labirent...Insanoğlu ise sevildikçe mutlu oluyor.Sevilmek onun bencil ruhunu okşuyor,onu gurur ve kendine güvenin kanatları ile süsleyip bulutlara yükseltiyor; taa ki bir gün o kanatları armağan eden aşık kalbine yorgun düşüp sevileni bulutların üstünden beton zemine atıverene kadar.Sevilen öylece kalbinin üstüne çakılıp kalıyor.Sevilmek aciz gururunu öyle bir okşamış ki sevmeyi bu arada unutmuş gitmiş, aşığın verdiği kanatlarla havada süzülürken asıl dengesini bir türlü yakalayamamış...
Kanatları yok olduğundaysa mevsim artık onun için sonbaharmış...